Marcel Louis Van Serveyt

Marcel Louis Van Serveyt

Eduard Arsenstraat 30, Mortsel

Marcel is geboren op 16 december 1912 in Parijs. Hij neemt als onderofficier dienst bij het 6de Linieregiment op 5 februari 1931. In 1937 is hij sergeant-foerier bij het 6^de Linieregiment, de man die zorgt dat het gerief dat nodig is om zijn eenheid paraat te houden: eten, drinken, stro, munitie, kledij, … Tijdens de 18-daagse veldtocht is hij de sergeant-foerier van de 11^de compagnie in het 2^de bataljon van het 28^ste Linieregiment, ontdubbelingseenheid van het 6^de Linie bij de mobilisatie van 1 september 1940.

Gedurende de veldtocht van 1940 gedraagt hij zich schitterend, o.a. onder het bombardement van Tienen, waar hij Achiel Van Uytranck, onder aanhoudend mitrailleurvuur in veiligheid wist te brengen, een schitterende daad waarvoor Majoor Jean De Wever, zijn bataljonscommandant, hem op de dagorde wou vernoemen en belonen, maar niet is gebeurt in het oorlogsgewoel.

In Mechelen de 16^de mei loopt het verkeerd. Met opdracht om levensmiddelen op te eisen bij een handelaar, bevriend met de burgemeester, plichtsbewust, wordt hij valselijk beschuldigd van diefstal en plundering – omdat de nodige formulieren niet ondertekend waren door een officier – opgepakt door de Rijkswacht en samen met zijn chauffeur-foerier Vanden Driessche opgesloten in de gevangenis van Brugge, waar hij vast bleef tot eind juli 1940…

In september wordt hij tewerkgesteld bij Winterhulp maar blijft niet bij de pakken zitten. Binnen die organisatie rekruteert hij gedemobiliseerde militairen om het verzet te vervoegen. Vanaf 12 november 1940 bouwt hij in Antwerpen een sterke kern uit van de verzetsorganisatie Nationale Koningsgezinde Beweging – de NKB, een koningsgezinde verzetsgroep met een nogal rechtse signatuur, die veel onderofficieren van het Belgisch leger samenbracht na de capitulatie van 28 mei 1940. Hij werkte samen met Paul Housmans en Marcel Louette, Eugène Colson ("Kolonel Harry"), Alfons Van Wassenhove, Amelia Briers en vele anderen…

Een eerste maal aangehouden op 24 april 1942 op zijn werk te Mortsel op verdenking van spionage, het stichten en leiden van een verboden vereniging en propaganda te hebben verspreid, wordt hij zwaar gefolterd en weer vrijgelaten, om op 14 mei 1942 definitief gearresteerd te worden en opgesloten in de Begijnenstraat. 66 NKB’ers worden opgepakt in de lente 1942. Tijdens zijn gevangenschap is hij een steun voor zijn medegevangenen.

Hij wordt ter dood veroordeeld op 11 januari 1943 en na vruchteloze genadeverzoeken, samen met 9 andere verzetsleden - waaronder andere onderofficieren van het 6^de Linie: Rudolf Van Hoorick, François Zaunbreckers en Marcel Laermans - op 10 juli 1943 gefusilleerd in Brussel.

Van de bijna 4.000 leden die actief waren in de NKB op het einde van de oorlog, werden er meer dan 300 aangehouden. 166 leden worden geëxecuteerd of sterven in concentratiekampen. Zo'n honderd NKB'ers zullen sneuvelen tijdens de bevrijding van de Antwerpse haven.

Maar wie was Marcel eigenlijk?

Marcel was 30 jaar oud toen hij vermoord is, echtgenoot van Sidonie en vader van twee kinderen, Raymond en Jessie. Raymond kwam om in het mislukt Amerikaans bombardement van Mortsel van 8 april 1943 op de Gevaert en Erla-fabriek, waarvan zijn verzetsgroep de plannen had doorgegeven aan Londen…

Marcel was een rasechte militair, een 6^de Liniër die geloofde in de waarden van zijn regiment: “discipline, altruïsme, geloof in Koning en Vaderland, eerbied en vakmanschap”.

“Marcel was een man was uit één stuk, met een zeer vast karakter, door en door eerlijk en braaf, vol toewijding en vol vaderlandsliefde.”

“Marcel was één en al overgave voor de goede zaak, hij "leefde" voor de beweging, een buitengewoon moedig offervaardig en eerlijk man, niets was hem te veel om zijn land te dienen.”

“Marcel was een man uit één stuk met en zeer hoogstaand karakter, zeer rechtschapen, uiterst moedig doch voorzichtig en begaafd met een waar leiderstalent. Hij offerde zich geheel op voor de beweging en niets was hem te veel, zelfs toen hij besefte dat zijn leven in groot gevaar was”…

Dat is wat de mensen die hem kenden over Marcel verklaarden na de oorlog…

(Manu Cammaert, excerpt uit zijn toespraak tijdens de plaatsing op 27 maart 2026)